fbpx

De O is van Ontkennen

Ik zal niet ontkennen dat mijn hele verhaal juist dáármee is begonnen! Ik durf zelfs te stellen dat iedereen die geraakt is door de ziekte van verslaving, dus als verslaafde zelf, maar ook als naaste van een verslaafde, als eerste in de ontkenningsfase heeft geleefd.

Je denkt toch niet dat ik bij de eerste de beste keer dat ik een belofte niet na kwam of dat ik meer dronk dan dat ik van tevoren had gewild, dat ik gelijk uitriep naar de hele wereld: ‘Ik ben verslaafd!’ Welnee, dat kwam pas vele jaren later.

Het proces van verslaving gaat heel sluimerend, heel traag, heel onderhuids, bijna onzichtbaar. En tóch komt er wel steeds vaker het besef dat er iets niet klopt. Ik kon de vinger er alleen niet op leggen. Dat is feite de eerste fase zoals ik hem heb ervaren. Deze fase heeft jaren geduurd.

Zelfs toen ik mijn middelbare school problematisch, hortend en stotend, afwerkte, had ik wel door dat ik problematisch gedrag vertoonde en dat ik foute keuzes maakte, maar ik gaf de schuld aan alles en iedereen behalve aan mijn verslaafde ik, mijn verslaafde gedrag. In een later stadium viel het woord voor het eerst: Verslaafd. Dát was het moment dat de ontkenning écht in al zijn grootsheid zijn intrede deed. Nu was het er namelijk opeens en dat voelde heel onprettig. Het was namelijk ook toen al een woord, waar een bepaald beeld omheen hing. Een stigma. Verslaafd is afgeleid van een verslaafde en dat is iemand zoals een junk, een loser, een persoon die stinkt, ongewassen is, werkloos, met een spuit in de arm, onder de brug….. Daar herken ik mijzelf niet in, dus ik moest wel ontkennen. Ontkennen bestond toen nog uit het wegdrukken van de gedachte dat ik verslaafd was.

Later begonnen mensen mij vragen te stellen over mijn gebruik en zij durfden mij zelfs de vraag te stellen of ik niet verslaafd was en/ of hulp nodig had. Dat was het moment om voor het eerst hardop te gaan ontkennen. Ondanks dat ik zelf natuurlijk die twijfels ook wel had. Maar vergis je niet. Ik was angstig om mijn middelen los te laten, ik was angstig voor wat dan komen zou, bang om de controle los te laten en bang wat mensen van mij zouden vinden, als ze er achter komen dat ik eigenlijk niet zonder drank en/of andere middelen kan. Al die angst leidt er toe dat ik maar één uitweg zie: Ontkennen! En ja, die ontkenning gaat gepaard met veel agressief verbaal geweld, als dat moet. Want hoe dichter de omgeving bij mijn geheim komt, hoe harder ik dat moet verdedigen. Let wel: uit angst! Niet omdat ik iets van waarde aan het verdedigen was.

Gek genoeg gaat het niet alleen bij mij zo. Ook de mensen die dicht bij mij staan, gaan hetzelfde doen. Zij hebben echt wel door dat er iets niet klopt met de verslaafde, dat er iets niet meer klopt bij henzelf en bij het hele familiesysteem. Zij beginnen dezelfde angsten te ontwikkelen naar hun omgeving. Van daaruit beginnen ook zij in eerste instantie te ontkennen. Het is en blijft een familieziekte, zoals je ziet. Het hele systeem wordt meegezogen in de waanzin van de verslaving.

De ontkenningsfase bestaat niet alleen door ‘Nee, ik ben niet verslaafd!’, of ‘Nee, mijn geliefde naaste heeft geen probleem!’, te roepen. Het kenmerkt zich vervolgens ook door woorden die de situatie gaan relativeren, bagatelliseren, minimaliseren, oftewel kleiner maken dan dat het werkelijk is. Vaak in de hoop, dat we uiteindelijk weer wakker worden uit een boze droom, of dat het tóch vanzelf weer over gaat. Helaas, we weten inmiddels wel beter: het is een chronische en progressieve ziekte. Het gaat NOOIT over en het wordt alleen maar erger, tenzij je in herstel gaat! Dit geldt zowel voor de naaste als voor de verslaafde.

Voordat herstel komt, zijn er helaas nog een aantal fasen waar het systeem vaak doorheen gaat. Ik heb echter wel gemerkt, dat alles valt of staat bij erkenning van het probleem: Erkennen dat je machteloos staat tegenover het middel (of tegenover de verslaafde als naaste) en dat daardóór je leven stuurloos wordt. Als je dát inziet en dat niet meer ontkent; pas dán en dan alleen, zal je de weg naar herstel kunnen vinden!

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten