fbpx

De N is van Nazorg

Wat de afronding van een traject lijkt is feitelijk het begin van iets veel groters. Ik zie nu in, dat mijn názorg uit vóórzorg was….

Ongelooflijk hoe ik het afrondende traject niet op waarde schatte toentertijd. Je moet het zo zien, dat ik dus eerst 2 weken intern in de voorbereiding zat voor mijn reis naar Zuid Afrika. Aldaar zat ik 6 weken in een kliniek. Afgesloten van de buitenwereld en alleen onder begeleiding kon je af en toe buiten de hekken komen om iets van het land te zien of om wat geld te pinnen en wat boodschapjes te doen. Die zes weken staan volledig in het teken van het aanleren van nieuw gedrag, gebaseerd op psycho-educatie, cognitieve gedragstherapie, maar ook het opnieuw leren van het nemen van verantwoordelijkheid, het opnieuw leren van sociaal zijn en je niet afzonderen/isoleren. Je krijgt duidelijk structuur in je dagindeling. Zodat je op tijd rust, eet, sport, nadenkt, voelt en wat al niet meer.

Na verloop van tijd voelt het vertrouwd. Begin je het te snappen en begin je waarde te hechten aan de mensen om je heen, aan de vrijheid van het leven zonder middelen. Leer je opnieuw te genieten van smaak, geur en uitzicht. Maar ook kleine persoonlijke overwinningen, zoals het delen van je gevoel in een groep. Er is een boel overwonnen en er is een lading eigenwaarde, zelfvertrouwen en energie getankt om uiteindelijk weer te gaan uit die veilige, gestructureerde en overzichtelijke omgeving.

Oh ja! Er is nog een echte wereld. Een wereld die precies nog zo is, zoals dat je hem op je laatste dag in gebruik had achtergelaten. Je rugzak zit vol met gereedschap en met zelfvertrouwen om die wereld binnen te stappen. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Ik kan me nog herinneren dat ik met een andere jongen vanuit de kliniek afgezet werd op Cape Town International Airport. Het was 6 uur voor vertrek. Dat is in verband met de veiligheid van de chauffeur van de kliniek. Het is onveilig om in het donker over de snelweg te rijden, langs de townships…. Nou, ik kan je vertellen dat, je 6 uur vervelen op een verlaten vliegveld, terwijl je voor het eerst in de wereld vol triggers staat, ook best onveilig voelt! Ik hoorde dan ook, dat er verschillende lotgenoten op het vliegveld alweer terug gevallen waren en een biertje hebben gedronken….

Gelukkig had ik mijn rugzak goed gevuld in die zes weken in de kliniek en was ik in staat om die eerste 24 uur goed door te komen!

Thuis was het natuurlijk heel fijn om elkaar weer te zien, maar het was ook onwerkelijk! Mijn naasten keken mij argwanend aan, om te zien óf en hoeveel ik veranderd was. Ikzelf liep met mijn ziel onder de arm. Ik had geen idee wat ik moest doen. Mijn hele structuur die ik de afgelopen weken had gevolgd was weg. Er was niemand meer die ik kende en die mij kende. Dat klinkt misschien raar. Maar dit was het werkelijke gevoel. Hoe fijn was het dan ook dat ik na twee dagen naar de nazorg mocht!

Mijn nazorg duurde 13 weken. Ik kwam in het begin eenmaal per week bij mijn individuele psycholoog en in diezelfde week ook een keer in groepsverband bij elkaar. De individuele sessies werden al snel afgebouwd naar eens per 2 a 3 weken, maar de groepssessies bleven eens per week. Het was voor mij een prettige samenkomst omdat het voelde als een soort reünie iedere keer. Je kon verhalen met elkaar delen over de afgelopen week en er werd nog steeds gestuurd bij mensen op hun houding en gedrag. Dit alles om ze nog meer fundering te geven in hun herstel. Echter was het nu duidelijker dan ooit dat herstel iets is wat vanuit jezelf moet komen! Ik zag steeds meer mensen terugvallen. De groep werd continu aangevuld met nieuwe mensen vanuit de kliniek uit Zuid Afrika, dat wel. Maar de uitstroom uit de nazorggroep ging veel harder dan de instroom vanuit de kliniek. Hier werd mij schrijnend duidelijk dat herstel alleen werkt als je eraan werkt. Alle goede bedoelingen, suggesties, lessen, structuren, gesprekken van mede-verslaafden, counselors, psychologen, ervaringsdeskundigen, psychiaters, sponsors en zelfhulpgroepen ten spijt, blijkt het merendeel terug te vallen in de valkuilen van deze ongelooflijk harde ziekte. Met alle gevolgen van dien. Denk aan de schade die er voor de verslaafde weer zal zijn, maar ook voor alle schade voor de naasten, als ouders, partners en kinderen. Het is om gek van te worden!

Alleen daar al om ben ik groot voorstander van een veel uitgebreider en veel intensiever nazorgtraject! Zeker ook als de klinische opnames steeds korter duren, zijn de nazorgtermijnen steeds belangrijker. Dat is voor mij ook de reden geweest om hier mijn steentje in bij te dragen. Ik ben ervan overtuigd dat vele van mijn fellows, niet de pijn van terugval hadden hoeven voelen, als ze zo snel in hun prille herstel los gelaten zouden zijn in deze wereld die vol met triggers zit. Ik heb ook minimaal een jaar nodig gehad, om de meest voorkomende triggers überhaupt een keer mee te maken en er dus mee te leren dealen.

Mijn echte herstel is pas begonnen toen ik alleen in de wereld stond. Ik heb er hard voor gewerkt, maar ik heb vooral ook het geluk gehad dat mijn vrouw en kind óók in herstel zijn gegaan, omdat zij inzagen dat verslaving een familieziekte is. Dat eerste jaar is erop of eronder! De verslaafde die net uit de kliniek komt, heeft dat lang niet altijd door. Daarom is intensieve professionele begeleiding, naast zelfhulpgroepen en liefst met een familiesysteem om hem heen, essentieel. Essentieel om van deze gruwelijke, chronische, progressieve en uiteindelijk destructieve ziekte in herstel te komen. Als men zich dat laatste écht realiseert, wordt de noodzaak van betere nazorg in één keer duidelijk.

Een goed en intensief názorgtraject is feitelijk uit vóórzorg, zodat het herstel van de verslaafde niet in gevaar komt. Het zou namelijk desastreus zijn voor onder andere het vertrouwen in hem vanuit zijn omgeving, maar zeer zeker ook voor zijn eigenwaarde en zelfbeeld. Als de verslaafde en de verslavingszorg dit werkelijk belangrijk vinden, zal de nazorg meteen anders worden ingericht en minstens even belangrijk gemaakt worden als bijvoorbeeld de detox, de voorbereidingsperiode en de klinische opname zelf. Wellicht zouden de terugvalcijfers dan ook eindelijk herstel laten zien. 

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten