fbpx

De I is van Impactbrief

Wat goed, dat je meer wilt weten over hoe het werkt met een impactbrief! Onderstaande blog geeft je een inkijkje hoe het voor Robert (de verslaafde) werkt, om een impactbrief van zijn naasten te ontvangen. Het geeft dus óók een inkijkje in wat voor een invloed je hebt als naaste. De impactbrief is maar een onderdeel van het totale pakket aan acties wat een naaste voor de verslaafde, maar met name voor zichzelf, kan doen…! Als naaste is de kans groot dat je extra hulp kan gebruiken om goed te leren omgaan met de verslaafde. MUDELLI & MUDELLO geeft die hulp met alle liefde! Neem maar eens een kijkje op onze websites: www.mudelli.nl (voor de naaste) en www.mudello.nl (voor de verslaafde). Veel plezier en inzicht met het lezen van onderstaande blog.

 

De I is van Impactbrief

De impactbrief is voor mij cruciaal geweest, blijkt later. Het is niet iets om naar uit te kijken, noch iets om trots op te zijn. En tóch is het één van de beste dingen die me overkomen is. Hoe dat zit? Wat het is?

De impactbrief, of schadebrief, is een vast onderdeel bij klinische behandelingen of interventies. Het is een brief, geschreven door de naasten van de verslaafden, waarin ze volgens bepaalde richtlijnen een brief schrijven aan hun geliefde verslaafde. Dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. De brief wordt weliswaar uit liefde en hoop geschreven, maar is doordrenkt met schade, schaamte, schuld, veroordeling en wat al niet meer…..

In de kliniek in Zuid-Afrika, waar ik verbleef, kwam ik voor het eerst in aanraking met de impactbrief. In de ‘therapy group’, welke de ‘damage letter’ behandelde, kwamen we met een persoon of 8 bij elkaar te zitten. In die kring werd verteld door minimaal twee aanwezige counselors, dat er een brief voor één van mijn fellows was binnen gekomen. Afhankelijk of de brief door een manspersoon of een vrouw was geschreven, werd de brief door een mannelijke of vrouwelijke collega-verslaafde voorgelezen. De persoon, waar de brief naar geschreven was, mocht alleen luisteren. Daarna werd er door de fellows, counselors en natuurlijk door de geadresseerde zelf gereageerd. Je kan begrijpen dat dit ingrijpende sessies waren, omdat de persoon in kwestie door één of twee familieleden behoorlijk werd afgebrand. Ze schreven alle schade op die hij lichamelijk, psychisch en financieel had aangedaan. Iedereen kon het horen en jij als verslaafde kon daar niets aan doen. Mijn fellows werden niet gespaard…. Mijn impactbrief zal wel ongeveer de 5e week komen, zo rekende ik uit…. Okay, 2 kantjes, 2 A-4tjes, daar moest ik doorheen. Kom op, ik kán het!

De 5e week was daar. De eerste ‘therapy group’ van de week kwam eraan. Een uurtje. Was ik aan de beurt? Pfiew, nee, mijn maatje aldaar was aan de beurt. Ook hij kreeg in 2 A-4 tjes zijn aangerichte schade te horen en er werd even over gesproken. Opeens werd er gezegd, dat er nóg een brief behandeld zou worden….het was de mijne… Ik kwam meteen in verzet! Belachelijk, hoezo wordt mijn brief behandeld, zonder dat daar eigenlijk de tijd voor was, omdat de halve sessie er al op zat?! Het ging tóch gebeuren… Een vrouwelijke fellow ging hem voorlezen: hij was namelijk van mijn vrouw, Wendy. Ze begon te lezen, te lezen en te lezen… Verwijt, schade, schaamte, veroordeling, beoordeling, fouten, misstappen, mijn hele shit, al mijn schade, naar mijn mening zelfs schade die helemaal niet door mij kwam, kwam in de openbaarheid. ZEVEN A-4tjes lang. Mijn brief kon niet worden uitgelezen. Elke aanwezige fellow, mocht in 1 woord beschrijven wat hij/zij ervan vond. De meningen waren eensgezind: Robert was een monster, een duivel!

24 uur lang heb ik me daar afgezonderd van de rest. Ik was razend, furieus. Ik wilde naar huis, de boel gaan regelen, controleren. Ik zou de boel recht gaan zetten thuis en dan niet op de manier, zoals dat bij herstel zal horen. Ik had al gezegd dat er te weinig tijd was voor mijn brief en belachelijk dat we er niet even rustig over konden praten! Het was gelogen in die brief en ik heb het recht om me te verdedigen!

Na 30 uur had ik een sessie één op één met mijn counselor. Ik kreeg de gelegenheid de rest van de brief te lezen. Die was van dezelfde strekking. Mij werd de spiegel voorgehouden, dat ik alleen maar wil vertrekken om thuis weer de boel te gaan manipuleren en te controleren, maar dat dát juist de reden was dat ik in die kliniek zat. De boosheid was mijn gekrenkte ego en niet de brief. Het gaat er niet om of alles klopt wat er in de brief staat; het gaat erom dat je naaste het zo ervaart. En dat ik daar wat aan kan doen, als ik dat zou willen…. Mijn counselor voegde eraan toe, dat er nóg een brief was binnen gekomen…. Hij was van mijn zoontje van 11 jaar…

…..Hij schrijft dat hij verdrietig is. Dat hij vaak ziet dat mama verdrietig is en dat hij dan voor mama gaat zorgen. Dat hij dan extra zijn best gaat doen om het gezellig te maken. Hij mist mij in bed, omdat ik er voor koos om beneden op de bank te blijven zitten, met mijn drankje, in plaats van dat ik hem even een verhaaltje voor las in zijn bed……

Lieve lezers, ik kan je zeggen: deze impactbrieven en met name deze laatste kwamen aan als een sloopkogel op mijn muur van ego! Ik was uitgespeeld, klaar, ik gaf me over, ik stopte met het beter te weten, ik snapte dat ik dit écht niet meer wilde en dat ik een man was geworden die ik eigenlijk helemaal niet was en al helemaal niet wilde zijn. Eindelijk was ik nu écht klaar om in herstel te komen. Wat is het ontzettend fijn (achteraf) om het eerlijke verhaal van je naasten te horen. Ik snap dat de schade niet gezégd kan worden van naaste naar verslaafde. Er komt zóveel emotie bij kijken, voor beiden! Het is logisch dat begeleiding zeer helpend en eigenlijk cruciaal is om dit in goede banen te leiden. Voor de naasten is het een heel goede manier om eens rustig te gaan zitten en vrijuit alles wat er in hen op komt op te mogen schrijven. De naasten zullen zien dat zij dan eindelijk onder woorden kunnen krijgen en heel zichtbaar kunnen krijgen wat er eigenlijk allemaal is gebeurd. Buiten het feit dat het enorm hun eigen gedachten en gevoel opruimt is het ook zeer verhelderend dat zij ver zijn afgegleden van hun eigen zijn. En dat het trekken van een grens een must is geworden!

Voor de verslaafde is het óók zeer helpend, omdat hij moet lúísteren en niet iemand in de reden kan vallen of gelijk weer kan gaan manipuleren. Om dat laatste écht uit te sluiten is de aanwezigheid van een behandelaar zeer helpend.

Anderhalf jaar na het voorlezen van mijn brief, had ik afgesproken met mijn toenmalige counselor uit Zuid-Afrika in Antwerpen, België. Dit gaf mij de gelegenheid om te vragen waarom zij het toentertijd zo slecht ingeschat hadden om 2 mensen in die therapy group te behandelen. Een kind kon toch uitrekenen dat het veel te weinig tijd was? Haar antwoord liet niets aan de verbeelding over: Denk je nou echt dat wij dat niet voorbereid hadden? Jij had een veel te groot ego en een veel te rappe tong. Jij kreeg expres geen gelegenheid om te reageren. Jij kreeg van ons 30 uur de tijd om eens goed naar je diepste gevoel te gaan luisteren.

Ook dát had impact op mij.

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten