fbpx

De G is van Gebruikersvrienden

Je zult begrijpen dat ik een waanzinnige band had met al die personen waarmee ik feestte, waarmee ik dronk, gokte en anderen middelen mee gebruikte. We hadden de grootste lol, de mooiste gesprekken over het leven. We konden elkaar vinden in veel ideeën. We zochten elkaar graag op. Sterker nog, na verloop van tijd, nadat ik me steeds meer isoleerde van mijn eigen familie en van alle mensen die niet gebruikte, waren zij de enige die ik nog had: gebruikersvrienden.

Tuurlijk noemde ik ze niet zo. Zij waren gewoon vrienden van mij. Echter toen ik in de kliniek kwam, hoorde ik dit woord voor het eerst. Ik zal je even meenemen in welke context dat was.

Op het moment dat je kiest voor herstel en de daarbij behorende overtuiging dat je nooit meer enige vorm van verslavende middelen of verslavend gedrag als gokken tot je mocht nemen, wist je ook meteen dat je alle verleidingen die op de loer liggen, moest elimineren. Het idee is dat je geen achterdeurtjes meer open houdt om via die weg tóch weer toe te geven aan je gebruik.

Dat lukt natuurlijk nooit voor de volle 100%. Denk alleen al aan alcohol, wat een meer dan gedoogde hard drug is in onze samenleving. Sterker nog: je niet-gebruikersvrienden zorgen voor een bepaalde sociale druk door je ongezellig te noemen of wat dan ook, als je de drank afslaat. Wie is er nu verslaafd, zullen we maar zeggen…. Maar goed, ik kan een ander niet veranderen, wel deels de omstandigheden waar ik in leef. En al helemaal met wie ik wel of niet omga.

Zodoende heb ik besloten om met alle gebruikersvrienden, hoe moeilijk ook, te breken. Ik heb ze uitgelegd dat ik een terminale, progressieve, chronische ziekte heb, die ik alleen tot stilstand kan brengen, door niet meer te gebruiken. Dat betekent ook dat ik dat als mijn nummer 1 doel in het leven heb gemaakt en dat alles en iedereen die dat doel omver dreigt te duwen, uit mijn leven gezet moet worden. Het gaat niet over de ander; het gaat over mij en mijn manier om te overleven!

Na deze enorm moeilijke fase, werd mijn herstel ‘makkelijker’. Er leken een stuk minder triggers te zijn. Ik werd niet onverwachts door oude patronen (in het Maltees: Mudelli.) verleid. Iedereen die ook maar enigszins de neiging had om mij in verleiding van alcohol, drugs of gokken te brengen, daar brak ik mee. Dat ging het eerste jaar best goed, omdat mijn focus 100% op herstel was. Daarna kon ik iets meer ontspannen met die focus omgaan en meer mensen weer toe laten in mijn leven…..dacht ik….

Niets bleek minder waar: zoals de lijn tussen herstel en terugval heel dun is, iedere dag weer; zo is de lijn tussen een gebruikersvriend en een vriend óók heel dun. Let wel: jezelf isoleren is een no-go-area voor een verslaafde in herstel. Dus onder de mensen zijn is een must! Echter blijkt de wereld vol met verslaafden, ego’s en daarmee triggers rond te lopen.

Tuurlijk, verslaving is machteloos staan tegenover het gebruik en dat daardoor je leven schade oploopt/ stuurloos wordt, maar je merkt dat heel veel mensen absoluut niet zonder drank kunnen, onder het mom ‘Het is toch gezellig!’. Is het zo gezellig? Ik zie juist meer scherpere tongen, meer ruzies, asociaal gedrag en de volgende dag zijn ze al helemaal niet meer gezellig…. Als IK dat zou doen, zou dat stuurloosheid heten. En als ik dat dan hoor en weg zou wuiven als ‘gezeik’. Dan zou dat ontkennen, minimaliseren, relativeren en dus machteloosheid zijn. Dat heeft gemaakt dat ik het etiket verslaafd draag…!

Het heeft voor mij óók betekend dat ik in een duivels dilemma was geraakt: afscheid nemen van gebruikersvrienden enerzijds en niet in isolement komen anderzijds. Dat werd best lastig met zoveel gebruikers overal om me heen in de ‘normale’ samenleving.

Omdat ik wat langer in herstel ben en over dit soort zaken heb kunnen en mogen nadenken, kwam ik tot het volgende (wellicht helpt het één van jullie):

Ik ben zéker voorstander van het afscheid nemen van je gebruikersvrienden. Sowieso iedereen uit dat gebruikersleventje ten tijde van mijn actieve verslaving kan beter weggaan. Ik ben namelijk in herstel vol in beweging en bewandel mijn eigen pad zoals ik dat uitstippel of zoals je wilt; voor mij uitgestippeld is. Ik snap dat ik heel veel mensen tegenkom tijdens mijn wandeling en ik ben dankbaar voor elk individu waar ik een tijdje mee op heb mogen lopen. Gebruikersvriend of niet! Iedereen stopt wat in mijn rugzak en hopelijk mag ik dat ook bij hen doen. De ene loopt wat langer met me mee dan de ander. De ene verdwijnt door het verschil in snelheid uit het zicht, de ander door een afslag die één van ons neemt.

Uiteindelijk is de suggestie om afscheid te nemen van mijn gebruikersvrienden niets meer dan een belangrijke afslag die ik neem. Ik volg het bord ‘Herstel’. Zij verkiezen (nog) in mijn oude richting te lopen. Het afscheid mag gewoon dankbaar en mooi zijn. Zonder wrok en met begrip voor ieders keuze en weg. Op de weg die ik nu weer beloop, kom ik natuurlijk gebruikers tegen, zoals hierboven beschreven. Maar door te leven naar de regels van herstel, hoef ik niks meer met hen te doen of te delen.

Ik ben blij dat ik al een lange tijd met mijn vrouw mag wandelen en dat we samen afscheid hebben mogen nemen van enkele gebruikersvrienden. We hebben samen de afslag van herstel genomen, waardoor we nog steeds op hetzelfde pad mogen en kunnen lopen.

Ik ben dankbaar voor elke gebruikersvriend die ik heb mogen ontmoeten, ik ben dankbaar dat ik ze vaarwel heb kunnen zeggen in de tijd dat ik dat moest om te overleven.

Als mijn gebruikersvrienden van toen, op het kruispunt komen te staan, waar ik ooit afscheid van hen heb genomen, zal ik daar zijn, om ze verder te helpen op de weg van herstel!

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten