fbpx

De E is van Ego

Ik heb lang getwijfeld of ik de E moest invullen met Ego. Het is weinig verrassend, voor de hand liggend. Aan de andere kant juist daarom oh zo belangrijk. Als er over één onderwerp veel gedeeld wordt in de groepstherapieën en individuele sessies in klinieken, maar ook tijdens de meetings van de zelfhulpgroepen is het wel over het ego.

Eigenlijk ook niet zo raar. Ego is feitelijk de muur om ieder mens heen; daar hoef je niet verslaafd voor te zijn. Het is datgene waar mensen zich prettig bij voelen, ze ontlenen hun eigen identiteit hieraan. Ten onrechte overigens, en zeer destructief voor warme banden tussen mensen. Desalniettemin bouwt iedereen een ego op. Waar wil je bij horen, of waar juist niet bij. Wat maakt dat jij je goed voelt of wat juist niet. Ego’s worden gebouwd door de looptijd heen. De mens achter het ego, weet niet beter meer, dan dat hij/zij dat ego ís, met een cementlaag van identiteit, afgewerkt met een sausje van imago.

Maar voordat ik voor een ander aan het praten ben, het is beter om het bij mijzelf te houden. Weer een trucje van mijn ego, om de aandacht naar de ander te verleggen, zodat ik niet naar mijzelf hoef te kijken.

Ik ben in mijn herstel erachter gekomen hoe groot mijn ego was geworden en hoe destructief het was voor mijn levensgeluk. Terwijl ik er van overtuigd was, dat juist dat ego mijn álles  was!

Het opbouwen van mijn ego is eigenlijk onbewust begonnen vanaf het moment dat ik geboren werd. Ik ging aangepast gedrag vertonen, omdat ik leerde dat anderen op een bepaalde manier op mij gingen reageren. Bewuster werd het, toen ik keuzes ging maken bij wie ik wilde horen en bij wie juist niet. Ik keek over het algemeen niet verder dan uiterlijke kenmerken en bepaald gedrag. Ik verbond me aan clubs, aan bepaalde scholen, later bepaalde politieke partijen of bepaalde tijdschriften. Daar lijkt niet zo veel mis mee, omdat wij allen daarmee te maken hebben. Het lijkt normaal.

Voor een verslaafde is dat anders. Een verslaafde heeft een chronische, progressieve, terminale ziekte! Die moet in herstel komen om te overleven! Om in herstel te komen én te blijven zal die bepaald gedrag moeten aanleren. Dit gedrag kan 1 ding niet gebruiken en dat is een EGO(istische) levenshouding. Terug naar mijzelf: ik kan niet meer alles en iedereen om MIJ laten draaien. Die tijd is geweest! Het zal vanaf nu over die ander moeten gaan. Die ander, die al zoveel schade heeft moeten ondergaan ten tijde van mijn actieve gebruik.

Het, in dik 30 jaar van actief gebruik, zorgvuldig opgebouwde ego, is natuurlijk niet, met een druk op de knop, zo maar weg. Dat kost heel veel tijd en oefening. Alle (automatische) gedragingen stonden in het teken van het onderhouden van mijn ego. Natuurlijk, want dat is wie ik ben (dacht ik)! Het is en voelt als overleven.

Nu, in herstel, zie ik dat ik inderdaad mijn ego aan het onderhouden was. Maar ik bén niet mijn ego. Integendeel: Alles en iedereen, ikzelf voorop, heeft mij doen laten geloven dat ik mijn ego ben. Ik ben niet bij machte geweest dat ik vooral het leven aan het leven was, dat anderen voor mij in gedachten hadden. Natuurlijk ging dat pijn doen en gaf dat blaren op mijn ziel. Dat leven paste mij natuurlijk van geen kant. Het probleem was alleen dat als ik mij er tegen verzette, dan kreeg ik in eerste instantie wrijving met mijn ouders, daarna met mijn leraren en nog later met mijn vriendengroepen en werkgevers. Ik loop gewoon in de pas van de club, waar ik op dat moment bij hoor en onbewust voor gekozen heb. Gekozen door motieven die over het algemeen gestoeld zijn op angst voor afwijzing of angst voor financiële problemen, angst voor niet-goed-genoeg-zijn, angst om er niet bij te horen, of welke angst dan ook.

Deze tegenstelling: doen wat je doet, terwijl je voelt dat je pijn ervaart en dat je leven je niet past, maakte voor mij, dat het gebruik van middelen of ander destructief gedrag even slecht voelde, maar in ieder geval een tijdje een beter gevoel gaf. Dat was zo fijn, dat ik daar niet meer los van kwam. Misschien voelde ik ten tijde van gebruik wel even de vrijheid dat ik los kon zijn van mijn ego!!!! Eindelijk hoefde ik op dat moment niet meer het leven te leven, wat anderen van mij verwachtten.

Helaas, het bleek niet de permanente oplossing. Ook dit leven bleek een letterlijk doodlopende straat! Wat te doen? Ik wil zo graag zonder mijn middelengebruik en daaruit voortvloeiende destructieve gedrag leven. En ik wil ook zo graag niet meer mijn ego voeden; wat niets anders is dan het leven leven wat ánderen voor mij in petto hebben.

Nee, ik wil mijzelf leren kennen. Ik wil die ander leren kennen. Ik wil genieten, zonder schaamte, of angst om afgewezen te worden. Iedereen die anderen beoordeelt, zichzelf beter of slechter vindt dan die ander, heeft, wat mij betreft, een enorm ego-probleem.

Ego’s verbinden niet, ze stoten af. Ego’s bedrijven geen liefde, ze knokken met elkaar. Ego’s leven bij de gratie van angst.

Ego’s maken verslaafd…… Ego’s sterven in herstel…….

En dat maakt dat ik nú een gelukkiger mens ben dan toen ik nog niet eens verslaafd was!!! Mijn verslaving, maar met name mijn herstel heeft mij laten inzien dat ik gelukkiger kan zijn dan ooit! Het enige goede wat het ego voor mij heeft gedaan.

EGO bedankt! En tot ziens!

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten