fbpx

De B is van Beloftes

 

Als verslaafde was ik een kei in het doen van beloftes. Ik maakte ze achter elkaar, met iedereen die er eentje wilde horen. Ik meende het ook, hè! Je gelooft me toch wel?!

Ik snap heel goed, dat je me niet gelooft. Daar klinkt dit ook te doorzichtig voor. Echter op het moment dat ik écht met Oscar-winnende gezichtsuitdrukkingen en met de verbale trukendoos aan de gang ga, dan worden mijn beloftes heel aannemelijk, hoor. Sterker nog: soms trap ik er zelf in!

Maar wat je wellicht niet weet, is dat ik als verslaafde iedere seconde van de dag bezig was om de redenen/ excuses van mijn niet na gekomen beloftes uit te denken. Ik was in staat om enorme schema’s in mijn hoofd te maken: Als ik dit zeg en ik krijg dát tegenargument, dan zal ik daar zó op reageren. Je snapt dat er op die manier enorm veel uitkomsten van een gesprek kunnen zijn. Voor al die uitkomsten zat er een scenario in mijn hoofd.

Waarom deed ik dat eigenlijk? Ik moest wel. Ik wist als verslaafde heus wel dat ik de beloftes die ik maakte niet na kon komen. Ik had er de puf niet voor. Maar daarnaast had ik ook helemaal niet de motivatie om mijn afspraken/beloftes na te komen. Er telde voor mij maar één ding: ikzelf!!! En, oh ja, mijn middel… En met die prioriteiten, probeerde ik gewoon met de beloftes die ik deed, tijd te kopen. Ik dacht niet heel ver vooruit, dus het was eigenlijk de tijd kopen tot mijn volgende belofte, zodat ik even rustig kon ‘genieten’ van mijn middel.

Al die tijd van gebruik, wist ik heus wel dat het niet klopte wat ik deed. Ik wist dat ik mensen pijn deed. Ik wist dat ik mezelf totaal geen dienst bewees met zo onbetrouwbaar voor anderen te zijn. Maar ja…. Je zult het geloven of niet: Ik hád geen echte keuze. Ik moest gebruiken en alle onbetrouwbare acties die daaruit volgden, moest ik erbij nemen. Elke keer maar weer alle zeilen bijzetten om mijn omgeving ervan te overtuigen dat het de volgende keer beter zal gaan. Hetzij met op tijd komen, hetzij met meehelpen in het huishouden, hetzij met gezellig zijn bij visite, hetzij met minder scherpe tong praten (of dubbele). Ach, waar al allemaal niet mee. Ik beloofde op alle vlakken van mijn leven verbetering, maar kreeg het eigenlijk nooit goed voor elkaar.

En weet je wat nog het meeste pijn deed?: Dat ik de vele beloftes naar en met mezelf nooit nakwam. Ik kon totaal niet op mijzelf vertrouwen. Als je kijkt hoe vaak ik afspraken met mijzelf heb gemaakt over gedrag, sport, gebruik van middelen, huishouden, lief zijn, enzovoort, dan zie je opeens hoe enorm stuurloos je wordt op het moment dat verslavingsgedrag je overneemt.

Laat ik het volgende voorbeeld geven. Het illustreert wel wat ik schrijf. Het is echt gebeurd: Ik rij van mijn werk naar huis en ik ben er bijna. Ik zeg tegen mijzelf, vlak voor een rotonde, dat ik niet driekwart rond moet gaan (naar de drankenhandel), maar gewoon rechtdoor naar huis, naar mijn vrouw en kind, aan wie ik dat ook beloofd heb! En nog geen 12 seconden later ben ik driekwart rond gegaan. En ik weet het, he, ik wéét het! Ik weet ook dat ik de belofte nog kan waarmaken: gewoon omdraaien…! Maar nee, ik krijg dat stuur niet meer gedraaid. Ik zal de belofte moeten laten schieten….wéér….goh, wat zullen de reacties thuis zijn? Wat zal ik tegen hen zeggen?

Vanaf dat moment ben ik alweer bezig met de excuses en het schema in mijn hoofd. Ik ben alweer bezig met het formuleren van mijn volgende belofte….

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten