fbpx

De A is van Afhankelijkheid

 

Zowel mijn naasten, zoals vrouw, kinderen, (schoon-)ouders , broer/ zwager en (schoon)zus, als ook mijn werkgever, buren, vrienden, tennisleraren van mijn zoon, mensen van de scouting begrijpen heel goed wat afhankelijkheid is.

Dat wil zeggen ze kennen het woord, maar hebben geen idee als je werkelijk afhankelijk bent van een handeling en/of middel. Als je díé afhankelijkheid moet ervaren, begrijp je opeens hoe destructief afhankelijkheid kan zijn. Hoe fijn het is om niet meer afhankelijk te zijn. Dan leer je waarderen wat onafhankelijkheid is, wat vrijheid is. Iets wat in de breedste zin van het woord op dit moment heel actueel is.

In mijn geval betekende afhankelijkheid dat ik mijn middel(en) nodig had om me prettig te voelen. Om me te kunnen concentreren. Om me te ontspannen. Om te vluchten. Om te relativeren. Om te denken dat ik dan pas écht kon voelen. Om de tuin aan te kunnen vegen, een lamp in te draaien. Om seks te kunnen hebben. Om mijn hongergevoel op te vullen. Om gezellig te kunnen zijn. Om een voetbalwedstrijd te kunnen kijken, live of op de tv. Om te kunnen studeren. Om echt even pauze te kunnen nemen. Ik had het nodig voordat ik ging sporten én nadat ik ging sporten.

Kortom ik moest mijn middel gebruiken, voordat ik überhaupt iets kon doen. Ik begon de dag ermee en ik sloot mijn dag ermee af. En daar tussen in? Precies: gebruik of denken aan gebruik.

Hoe langer ik dit had, hoe erger het werd. Ik kon heus wel voelen dat het niet klopte op een gegeven moment. Maar toen kwam de valkuil: ik besloot voor het eerst op een andere manier om te gaan met het gebruik. Ik sprak met mijzelf een andere hoeveelheid of een later tijdstip van eerste gebruik af. In het begin hield ik dat best eventjes vol, maar al snel daarna ging het mis. Dat gaf mij een onprettig gevoel, waardoor ik moest gebruiken. Een tweede afspraak volgde en een derde en een vierde. Ook mijn omgeving begon te merken dat ik worstelde en afgleed. Zij wilden ook graag afspraken met mij maken. Die afspraak maakte ik dan wel in de hoop dat het dan wél lukte. Helaas…. De vicieuze cirkel naar beneden begon te versnellen. Ik had mijn middelen harder nodig dan ooit. Maar daarnaast wilde ik er ook meer van af dan ooit!

De frustratie dat de middelen mij in de greep hadden en ik zo graag de controle terug wilde, maakte dat ik weg zonk in het moeras. Hoe harder ik mij verzette tegen alles en iedereen, hoe dieper ik weg zonk. Door de schaamte, de zelfafwijzing, het controleverlies, de Afhankelijkheid, werd de noodzaak om hulp te vragen steeds groter, maar de angst om dat te doen ook!!!!

Als verslaafde zag ik, zonder te weten dat ik verslaafd was, alles heel langzaam van mij afglijden; van mij afkeren. Alles wat ik hoopte te krijgen in tijden van mijn gebruik, leek steeds verder weg te zijn in tijden van geen gebruik. Ik beschadigde de gevoelens van mensen die mij dierbaar waren, ik beschadigde mijn eigenwaarde, ik werd armer, ik werd botter, ik werd steeds afhankelijker van het middel, omdat die mij alleen nog maar kon geven, waar ik zo erg naar verlangde…..

Uiteindelijk heb ik die hulpvraag durven stellen. Uiteindelijk moest ik wel. Het alternatief was veel gruwelijker. Dat heeft gemaakt dat ik uit dat moeras kon komen, dat ik uit die vicieuze cirkel kon stappen. Het heeft ervoor gezorgd dat ik los ben gekomen van de afhankelijkheid aan iets wat mij zou vernietigen en wellicht alles en iedereen om mij heen.

 

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

 

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten