fbpx
De O is van Ontkennen

De O is van Ontkennen

De O is van Ontkennen

Ik zal niet ontkennen dat mijn hele verhaal juist dáármee is begonnen! Ik durf zelfs te stellen dat iedereen die geraakt is door de ziekte van verslaving, dus als verslaafde zelf, maar ook als naaste van een verslaafde, als eerste in de ontkenningsfase heeft geleefd.

Je denkt toch niet dat ik bij de eerste de beste keer dat ik een belofte niet na kwam of dat ik meer dronk dan dat ik van tevoren had gewild, dat ik gelijk uitriep naar de hele wereld: ‘Ik ben verslaafd!’ Welnee, dat kwam pas vele jaren later.

Het proces van verslaving gaat heel sluimerend, heel traag, heel onderhuids, bijna onzichtbaar. En tóch komt er wel steeds vaker het besef dat er iets niet klopt. Ik kon de vinger er alleen niet op leggen. Dat is feite de eerste fase zoals ik hem heb ervaren. Deze fase heeft jaren geduurd.

Zelfs toen ik mijn middelbare school problematisch, hortend en stotend, afwerkte, had ik wel door dat ik problematisch gedrag vertoonde en dat ik foute keuzes maakte, maar ik gaf de schuld aan alles en iedereen behalve aan mijn verslaafde ik, mijn verslaafde gedrag. In een later stadium viel het woord voor het eerst: Verslaafd. Dát was het moment dat de ontkenning écht in al zijn grootsheid zijn intrede deed. Nu was het er namelijk opeens en dat voelde heel onprettig. Het was namelijk ook toen al een woord, waar een bepaald beeld omheen hing. Een stigma. Verslaafd is afgeleid van een verslaafde en dat is iemand zoals een junk, een loser, een persoon die stinkt, ongewassen is, werkloos, met een spuit in de arm, onder de brug….. Daar herken ik mijzelf niet in, dus ik moest wel ontkennen. Ontkennen bestond toen nog uit het wegdrukken van de gedachte dat ik verslaafd was.

Later begonnen mensen mij vragen te stellen over mijn gebruik en zij durfden mij zelfs de vraag te stellen of ik niet verslaafd was en/ of hulp nodig had. Dat was het moment om voor het eerst hardop te gaan ontkennen. Ondanks dat ik zelf natuurlijk die twijfels ook wel had. Maar vergis je niet. Ik was angstig om mijn middelen los te laten, ik was angstig voor wat dan komen zou, bang om de controle los te laten en bang wat mensen van mij zouden vinden, als ze er achter komen dat ik eigenlijk niet zonder drank en/of andere middelen kan. Al die angst leidt er toe dat ik maar één uitweg zie: Ontkennen! En ja, die ontkenning gaat gepaard met veel agressief verbaal geweld, als dat moet. Want hoe dichter de omgeving bij mijn geheim komt, hoe harder ik dat moet verdedigen. Let wel: uit angst! Niet omdat ik iets van waarde aan het verdedigen was.

Gek genoeg gaat het niet alleen bij mij zo. Ook de mensen die dicht bij mij staan, gaan hetzelfde doen. Zij hebben echt wel door dat er iets niet klopt met de verslaafde, dat er iets niet meer klopt bij henzelf en bij het hele familiesysteem. Zij beginnen dezelfde angsten te ontwikkelen naar hun omgeving. Van daaruit beginnen ook zij in eerste instantie te ontkennen. Het is en blijft een familieziekte, zoals je ziet. Het hele systeem wordt meegezogen in de waanzin van de verslaving.

De ontkenningsfase bestaat niet alleen door ‘Nee, ik ben niet verslaafd!’, of ‘Nee, mijn geliefde naaste heeft geen probleem!’, te roepen. Het kenmerkt zich vervolgens ook door woorden die de situatie gaan relativeren, bagatelliseren, minimaliseren, oftewel kleiner maken dan dat het werkelijk is. Vaak in de hoop, dat we uiteindelijk weer wakker worden uit een boze droom, of dat het tóch vanzelf weer over gaat. Helaas, we weten inmiddels wel beter: het is een chronische en progressieve ziekte. Het gaat NOOIT over en het wordt alleen maar erger, tenzij je in herstel gaat! Dit geldt zowel voor de naaste als voor de verslaafde.

Voordat herstel komt, zijn er helaas nog een aantal fasen waar het systeem vaak doorheen gaat. Ik heb echter wel gemerkt, dat alles valt of staat bij erkenning van het probleem: Erkennen dat je machteloos staat tegenover het middel (of tegenover de verslaafde als naaste) en dat daardóór je leven stuurloos wordt. Als je dát inziet en dat niet meer ontkent; pas dán en dan alleen, zal je de weg naar herstel kunnen vinden!

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten

De N is van Nazorg

De N is van Nazorg

De N is van Nazorg

Wat de afronding van een traject lijkt is feitelijk het begin van iets veel groters. Ik zie nu in, dat mijn názorg uit vóórzorg was….

Ongelooflijk hoe ik het afrondende traject niet op waarde schatte toentertijd. Je moet het zo zien, dat ik dus eerst 2 weken intern in de voorbereiding zat voor mijn reis naar Zuid Afrika. Aldaar zat ik 6 weken in een kliniek. Afgesloten van de buitenwereld en alleen onder begeleiding kon je af en toe buiten de hekken komen om iets van het land te zien of om wat geld te pinnen en wat boodschapjes te doen. Die zes weken staan volledig in het teken van het aanleren van nieuw gedrag, gebaseerd op psycho-educatie, cognitieve gedragstherapie, maar ook het opnieuw leren van het nemen van verantwoordelijkheid, het opnieuw leren van sociaal zijn en je niet afzonderen/isoleren. Je krijgt duidelijk structuur in je dagindeling. Zodat je op tijd rust, eet, sport, nadenkt, voelt en wat al niet meer.

Na verloop van tijd voelt het vertrouwd. Begin je het te snappen en begin je waarde te hechten aan de mensen om je heen, aan de vrijheid van het leven zonder middelen. Leer je opnieuw te genieten van smaak, geur en uitzicht. Maar ook kleine persoonlijke overwinningen, zoals het delen van je gevoel in een groep. Er is een boel overwonnen en er is een lading eigenwaarde, zelfvertrouwen en energie getankt om uiteindelijk weer te gaan uit die veilige, gestructureerde en overzichtelijke omgeving.

Oh ja! Er is nog een echte wereld. Een wereld die precies nog zo is, zoals dat je hem op je laatste dag in gebruik had achtergelaten. Je rugzak zit vol met gereedschap en met zelfvertrouwen om die wereld binnen te stappen. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Ik kan me nog herinneren dat ik met een andere jongen vanuit de kliniek afgezet werd op Cape Town International Airport. Het was 6 uur voor vertrek. Dat is in verband met de veiligheid van de chauffeur van de kliniek. Het is onveilig om in het donker over de snelweg te rijden, langs de townships…. Nou, ik kan je vertellen dat, je 6 uur vervelen op een verlaten vliegveld, terwijl je voor het eerst in de wereld vol triggers staat, ook best onveilig voelt! Ik hoorde dan ook, dat er verschillende lotgenoten op het vliegveld alweer terug gevallen waren en een biertje hebben gedronken….

Gelukkig had ik mijn rugzak goed gevuld in die zes weken in de kliniek en was ik in staat om die eerste 24 uur goed door te komen!

Thuis was het natuurlijk heel fijn om elkaar weer te zien, maar het was ook onwerkelijk! Mijn naasten keken mij argwanend aan, om te zien óf en hoeveel ik veranderd was. Ikzelf liep met mijn ziel onder de arm. Ik had geen idee wat ik moest doen. Mijn hele structuur die ik de afgelopen weken had gevolgd was weg. Er was niemand meer die ik kende en die mij kende. Dat klinkt misschien raar. Maar dit was het werkelijke gevoel. Hoe fijn was het dan ook dat ik na twee dagen naar de nazorg mocht!

Mijn nazorg duurde 13 weken. Ik kwam in het begin eenmaal per week bij mijn individuele psycholoog en in diezelfde week ook een keer in groepsverband bij elkaar. De individuele sessies werden al snel afgebouwd naar eens per 2 a 3 weken, maar de groepssessies bleven eens per week. Het was voor mij een prettige samenkomst omdat het voelde als een soort reünie iedere keer. Je kon verhalen met elkaar delen over de afgelopen week en er werd nog steeds gestuurd bij mensen op hun houding en gedrag. Dit alles om ze nog meer fundering te geven in hun herstel. Echter was het nu duidelijker dan ooit dat herstel iets is wat vanuit jezelf moet komen! Ik zag steeds meer mensen terugvallen. De groep werd continu aangevuld met nieuwe mensen vanuit de kliniek uit Zuid Afrika, dat wel. Maar de uitstroom uit de nazorggroep ging veel harder dan de instroom vanuit de kliniek. Hier werd mij schrijnend duidelijk dat herstel alleen werkt als je eraan werkt. Alle goede bedoelingen, suggesties, lessen, structuren, gesprekken van mede-verslaafden, counselors, psychologen, ervaringsdeskundigen, psychiaters, sponsors en zelfhulpgroepen ten spijt, blijkt het merendeel terug te vallen in de valkuilen van deze ongelooflijk harde ziekte. Met alle gevolgen van dien. Denk aan de schade die er voor de verslaafde weer zal zijn, maar ook voor alle schade voor de naasten, als ouders, partners en kinderen. Het is om gek van te worden!

Alleen daar al om ben ik groot voorstander van een veel uitgebreider en veel intensiever nazorgtraject! Zeker ook als de klinische opnames steeds korter duren, zijn de nazorgtermijnen steeds belangrijker. Dat is voor mij ook de reden geweest om hier mijn steentje in bij te dragen. Ik ben ervan overtuigd dat vele van mijn fellows, niet de pijn van terugval hadden hoeven voelen, als ze zo snel in hun prille herstel los gelaten zouden zijn in deze wereld die vol met triggers zit. Ik heb ook minimaal een jaar nodig gehad, om de meest voorkomende triggers überhaupt een keer mee te maken en er dus mee te leren dealen.

Mijn echte herstel is pas begonnen toen ik alleen in de wereld stond. Ik heb er hard voor gewerkt, maar ik heb vooral ook het geluk gehad dat mijn vrouw en kind óók in herstel zijn gegaan, omdat zij inzagen dat verslaving een familieziekte is. Dat eerste jaar is erop of eronder! De verslaafde die net uit de kliniek komt, heeft dat lang niet altijd door. Daarom is intensieve professionele begeleiding, naast zelfhulpgroepen en liefst met een familiesysteem om hem heen, essentieel. Essentieel om van deze gruwelijke, chronische, progressieve en uiteindelijk destructieve ziekte in herstel te komen. Als men zich dat laatste écht realiseert, wordt de noodzaak van betere nazorg in één keer duidelijk.

Een goed en intensief názorgtraject is feitelijk uit vóórzorg, zodat het herstel van de verslaafde niet in gevaar komt. Het zou namelijk desastreus zijn voor onder andere het vertrouwen in hem vanuit zijn omgeving, maar zeer zeker ook voor zijn eigenwaarde en zelfbeeld. Als de verslaafde en de verslavingszorg dit werkelijk belangrijk vinden, zal de nazorg meteen anders worden ingericht en minstens even belangrijk gemaakt worden als bijvoorbeeld de detox, de voorbereidingsperiode en de klinische opname zelf. Wellicht zouden de terugvalcijfers dan ook eindelijk herstel laten zien. 

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten

De M is van MUDELLO & MUDELLI

De M is van MUDELLO & MUDELLI

De M is van MUDELLO & MUDELLI

Vorige keer sprak ik nog over de L van Loslaten, maar nu gaat het om kansen vastpakken. Zoals je weet ben ik blogs aan het schrijven onder het kopje ‘Alfabet verslaving en herstel’. Dat ik MUDELLI en MUDELLO hierin wel móét noemen, zal je begrijpen.

In deze twee bedrijven zit alles wat verslaving en herstel ís. MUDELLO is het bedrijf van en voor de verslaafde en MUDELLI is van en voor de naaste van de verslaafde. Een cadeau van ons en voor ons om hiermee bezig te mogen zijn.

Het is alweer drie jaar geleden dat ik op de knop duwde op mijn laptop. De knop was het startsein van mijn herstel én het startschot van mijn proces naar een nieuwe ‘ik’. Eigenlijk durf ik nu wel te zeggen naar mijn eigenlijke ‘ik’, niet eens nieuw dus, maar juist heel oud, heel authentiek.

Via een lange weg, van intake, naar een psycholoog, naar een psychiater om vervolgens de opname te krijgen in de detox, daarna de voorbereidingstijd in een kliniek, naar de uiteindelijke kliniek in Zuid Afrika en uiteindelijk weer terug naar huis. Dit alles was in een tijdspanne van zo’n 11 weken. En daarna een traject van dertien weken in de nazorg en tegelijkertijd tot en met nu, heb ik me in de zelfhulpgroepen begeven en heb ik me omringd met mensen die hetzelfde pad bewandelen. Waarom? Omdat deze mensen aan dezelfde ziekte lijden en dezelfde normen en waarden delen; die van liefde, respect, zorg voor anderen en bovenal omdat ze snappen dat het gebruik van middelen en alcohol tot niets leidt! Parallel aan dit pad liep het pad van mijn naasten, mijn kinderen en die van mijn vrouw. Maar ook van de mensen die mij een warm hart toe dragen. De meesten van hen moesten óók opnieuw leren om te gaan met de ziekte verslaving. Degenen die daartoe bereid waren, kon ik in mijn omgeving houden, degenen die dat niet wilden, zie ik niet of nauwelijks meer.

Het heeft mij zo enorm geholpen dat ik al deze mensen heb mogen spreken en mogen ontmoeten: door hen ben ik nu wat ik nu ben: een gelukkig persoon! Die geen middelen nodig heeft om met zijn gevoelens van pijn en verdriet om te gaan. Die geen alcohol nodig heeft om het gezellig te hebben. Die niet de schone schijn op hoeft te houden, zodat anderen dan denken dat het goed met mij gaat. Door hen ben ik in staat om goed voor mijzelf te zorgen en daarmee voor mijn directe omgeving. Doordat mijn vrouw, die logischerwijs, verreweg de meeste schade heeft ervaren, óók naar zichzelf durfde te kijken en óók inzag dat zij wat te doen heeft in háár houding en gedrag, werd de fundering onder mijn herstel vele malen sneller bewerkstelligd.

Samen in herstel gaan wérkt! Het verhoogt de kans van slagen en het is dan ook ongelooflijk dat er zo weinig aandacht wordt gegeven binnen de verslavingszorg aan juist die groep: de naasten. Het is er wel hoor, maar het is zó vrijblijvend, zo dun, zo broos, dat ik durf te concluderen dat het belang ervan duidelijk onderschat wordt.

Hoe mooi is het dan ook dat Wendy en ik de koppies bij elkaar gestoken hebben en dat wij gaandeweg ons herstel er steeds meer van overtuigd raakten dat WIJ dit dan maar moesten gaan initiëren. En zo geschiedde, nadat we vele angsten, en vele mitsen en maren naast ons neer gelegd hadden. We hebben het gewoon aangedurfd om al onze financiële en ‘buitenkant’ -zekerheden los te laten en met passie en vol overgave al onze ervaring te bundelen op een manier die werkelijk helpend is voor verslaafden en hun naasten!! Dat we vanaf nu juist díé mensen kunnen gaan helpen die met dezelfde problemen kampen als wij een aantal jaar geleden!

De behandelaren die mij toentertijd hebben geholpen, hebben mij zeer geïnspireerd. De liefdevolle manier, zoals ze mij in herstel hebben geholpen, dat is de manier die ik nu ook gebruik. En weet je wat het mooie is? Wendy en ik hebben daar de oprechte aandacht voor de naaste(n) aan toegevoegd. Zo denken wij dat we ons steentje kunnen bijdragen aan dit grote probleem: het probleem van verslaving. Dat wij de mensen precies dáár kunnen helpen waar ze het nodig hebben en dat we een heel goede fundering kunnen leggen onder het herstel van zowel de verslaafde, als van de naaste! Sterker nog: wij zijn ervan overtuigd dat we mensen een plezieriger leven kunnen bieden, dan dat ze ooit eerder hebben ervaren; zelfs vóórdat de verslaving zijn intrede deed! Toevallig of niet: vanavond zullen we onze allereerste groep ontvangen. Een groep moedige naasten, die wij mogen gaan helpen om beter voor zichzelf te zorgen. Ontzettend veel zin in!

We doen dit onder de letter M; de M van MUDELLO & MUDELLI.

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten

De L is van Loslaten

De L is van Loslaten

De L is van Loslaten

Toen ik mijn druk op de knop gaf, betekende dit dat de molen van herstel in beweging kwam. Dit gebeurde in de ochtend van 27 oktober 2017. Dat was de ochtend dat ik weer eens wakker werd met een kater. Niet eens zozeer een kater van de drank. Het was een kater vanwege het feit dat ik me wéér niet aan een afspraak had gehouden met mijn vrouw. Zij had (weer eens) getracht, twee of drie dagen ervoor, om met mij de afspraak te maken van een bepaald maximum aan flesjes, dat ik weg zou drinken. Tevens hadden we afgesproken dat ik niks sterkers meer zou nemen dan bier. Nou dat lukte een avond of twee en toen was het alweer raak: ik had meer gedronken dan de afgesproken hoeveelheid, zowel in aantal, als in alcoholpromillage…..Ik had de belofte/ afspraak losgelaten. Daar heb je hem al: loslaten! , maar dan niet op de goede manier.

Ik had op de knop gedrukt, de knop naar hulp. Ik had de hulpvraag gesteld aan een professional en voordat ik het wist bracht Wendy mij naar de detox, om vervolgens voorbereid te worden op mijn reis en daarmee mijn klinische behandeling in Zuid Afrika. Ik moest tijdelijk mijn controle over Wendy, mijn kinderen, mijn werk loslaten, om daarna terug te komen. Terug om de controle weer op te pakken, maar dan in een situatie waarin ik ook weer de controle had over mijn alcoholinname, zo dacht ik.  Aiii, wat een verkeerde inschatting bleek dát!

Ik kwam er al snel achter dat er niet zoiets was als gecontroleerd gebruik van middelen voor een verslaafde. Eén is te veel, omdat voor een verslaafde duizend nooit genoeg is. Dat snapte ik eigenlijk wel. Maar ik wilde er niet aan. Wat wilden ze nu eigenlijk? Dat ik nooit meer iets zou gebruiken?! ‘…..dat klopt, Robert, dat kan écht niet meer…..’ Dat betekent dat je alle middelen vanaf nú aan je voorbij moet laten gaan. Je moet het gebruik én de gedachten eraan loslaten!

Okay, naar verloop van tijd, na wat individuele en wat groepssessies, kwam ik steeds meer in de erkenning dat ik verslaafd ben en dat mijn leven daardoor stuurloos wordt. Ik werd steeds bereidwilliger om te luisteren naar hoe ik dat moest doen. Het begin van het loslaten van mijn zorgvuldig opgebouwde ego was een feit.

Het was niet genoeg. Buiten het feit dat ik echt heel hard mijn best moest doen om mijn nieuwe leven zonder middelen en met een afbrokkelend ego door te komen, bleek er meer nodig te zijn. Zonder er al te diep op in te gaan, zal ik een greep doen van zaken die ik los moest laten. Ik moest veel door mijzelf aangeleerd gedrag loslaten, zoals bijvoorbeeld manipuleren, agressief zijn, boos kijken. Ik moest veel van mijn dagelijkse structuren in mijn leven loslaten, zoals bijvoorbeeld uitslapen, op de bank hangen, tv kijken, ongezond eten. Ik moest bepaalde ruzies of gevechten waar ik in verwikkeld was loslaten. Ruzies waar ik in verwikkeld zat uit wrok, veroorzaakt door persoonlijke tekortkomingen als verwachtingen hebben en aannames doen. Dit brengt me ook dáárop trouwens. Ik moest mijn persoonlijke tekortkomingen loslaten, vrijwel altijd gevoed door het ego. Ik moest controle loslaten over zaken, dingen en mensen, waaronder mijn eigen gezin. Hier bedoel ik mee, dat in herstel je er goed aan doet om nederig te zijn. Dat wil zeggen dat ik meer naar de meningen van anderen ga luisteren, en niet meer zoveel waarde hecht aan mijn eigen mening. Het loslaten van je eigen mening is dus ook een helpende factor in herstel. Ik moest mijn werk loslaten, omdat het gedrag wat daarbij hoorde niet paste bij het gedrag wat je van een verslaafde in herstel mag verwachten. Ik moest mijn beste vrienden loslaten, niet zo gek als je weet dat daar juist mijn grootste gebruikersvrienden zitten. Ik moest mijn geheimen loslaten. Je zult begrijpen dat al je geheimen openbaar maken voor iedereen geen gemakkelijke opdracht is. Echter het loslaten van je geheimen leidt ertoe dat je niet meer hoeft te liegen, te bedriegen, te manipuleren en al die andere gedragingen die tot spanningen en verdriet leiden. Logisch, want spanningen en verdriet zijn ook weer gevoelens en emoties die tot terugval kunnen leiden. Ach, ze zeggen wel eens ‘Je hoeft maar één ding te veranderen en dat is Alles’. Nou, dat voelt ook over het aantal zaken dat je los moet laten….

Zo zie je maar: in het hele traject van 27 oktober 2017 tot nu ben ik heel veel bezig geweest met loslaten. Ik heb in het verleden zoveel vastgepakt in de hoop er beter van te worden. Beter in de zin van veiliger, belangrijker, gezonder, gelukkiger en wat al niet meer. En dan blijkt opeens dat alles wat ik zo obsessief heb verzameld en vastgepakt en heb beschermd, dat juist dát allemaal mij de vernieling in hielp. En niet alleen mij, alles en iedereen die in mijn buurt kwam. Door juist alles los te laten, wat de wereld of ikzelf belangrijk had gemaakt, bleef alleen datgene over, waar ik eigenlijk al mee geboren was. En dat blijkt nu genoeg te zijn, om me volmaakt veilig, belangrijk, gezond, gelukkig en wat al niet meer te voelen! Alles was er al en is er nog steeds. Het lóslaten van de controle heeft gemaakt dat ik hem héb. Het loslaten van het streven naar geluk, heeft gemaakt dat ik gelukkig ben. Het loslaten van het beter worden ten koste van anderen, heeft gemaakt dat anderen graag bij mij zijn. Loslaten uit liefde is vasthouden van geluk! Door al dit loslaten heb ik meer in bezit dan ooit.

Mooi, dat geschreven hebbende, laat ik het nu verder los….. 

 

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten

De K is van Kunst- en vliegwerk

De K is van Kunst- en vliegwerk

De K is van Kunst- en vliegwerk

Hé, dat had ik niet verwacht: Kunst- en vliegwerk. Meer voor de hand liggend, lijken mij Klinieken, Kosten of Ketamine. Maar dat kunst- en vliegwerk beschrijft precies wat verslaving in actief gebruik en wat vroeg-herstel voor me was: niks is wat het lijkt en niks gaat, zoals van tevoren bedacht….

In actief gebruik was ik de persoon die veel te verliezen had, zo dacht ik. Ik had vele geheimen, veel tekortkomingen en veel schaamte, onzekerheden. Dit maakte dat ik een andere wereld schiep. Een wereld die ver van de echte wereld afstond, maar wat wel een veilige plek voor mij leek. Het was een wereld waarin ik achter mijn zorgvuldig opgebouwde muren kon bestaan. Het was zeer zeker een eenzaam bestaan, omdat ik eigenlijk niemand echt toe kon laten achter die muren. Dat durfde ik niet en dat was me ook nooit geleerd. Integendeel: ik heb in mijn vroege jeugd geleerd om mijn gevoelens niet te laten zien. Ik heb geleerd dat wat achter de voordeur gebeurde, achter de voordeur moest blijven. Ik leerde zelfs in tijden dat ik heel veel verdriet en pijn voelde om de gezondheid van mijn belangrijkste mensen om mij heen, dat ik mijn mond daarover moest houden. Je zult begrijpen dat ik behoorlijk vroeg de opleiding van schilder en/of piloot had gedaan, als het gaat om kunst- en vliegwerk. Want dat was mijn leven tóén al! Ik leerde te liegen en te bedriegen, ik leerde muren te bouwen en verdriet en pijn alleen te verwerken. Dat gaat natuurlijk niet goed en is niet te houden uiteindelijk.

Van daaruit was het een kleine stap naar de volgende fase: middelengebruik en vluchten uit de realiteit van pijn en verdriet. Gebruik van middelen, gokken, vreemdgaan voor aandacht/liefde en nog veel meer: alles trok ik uit de kast om me even beter te voelen. Het tegenovergestelde gebeurde…..weet ik nu… Ik kwam in een wereld van list, bedrog, schulden, ego’s, dubbele agenda’s, hoeren, casino’s, overvallen, onderwereld. Dat was natuurlijk niet de plek, de warme deken, die ik zocht. Daar was niets van rust, liefde of empathie. Daar was het overleven. Ik moest liegen, bedriegen, manipuleren, minimaliseren, relativeren, bagatelliseren om te overleven. Mijn kunst- en vliegwerk werd tot een ware Kunst, met een hoofdletter K, verheven.

Gelukkig is sinds een paar jaar ‘Herstel’ in mijn leven gekomen. Geen leugens meer, geen bedrog, geen middelen, geen achterdeurtjes. Maar denk nou niet dat de wereld van de ene op de andere dag anders was geworden. Nee, net zoals bij verslaafd worden en het opbouwen van mijn muren, heeft ook het in herstel komen en in balans komen, heel lang de tijd nodig gehad. Gek genoeg heb ik in het eerste jaar van herstel één dingetje van mijn actieve verslaving gebruikt om het te doen laten slagen: Kunst- en vliegwerk!!!

Er werd ook tegen me gezegd als één van de eerste dingen toen ik in herstel ging:

 ‘Fake it, till you make it!’

Dat was niet aan dovemansoren: dat kunstje verstond ik wel! Maar het was écht nodig. Al mijn oude gewoontes, al mijn interne en externe triggers, allerlei mensen die mij met Argusogen volgden, maar bovenal mijn eigen overtuigingen en gedachtes, moest ik het hoofd bieden. Want tja, de beloningen of Beloftes (zie blog: de B is van Beloftes), kon ik natuurlijk in vroeg-herstel nog niet ervaren. Dus ik moest mijzelf en mijn omgeving op gezette tijden overtuigen dat het goed ging, dat ik geen behoeftes had. Dat ik niet twijfelde. Dat ik blij was. Zeer gemotiveerd. Ik moest soms mijn hoofd vertellen dat ik mijn middelen echt niet lekker vind. Enzovoort. Ik heb echt vaak een rol moeten spelen, om het vol te houden, gek genoeg. Maar wel altijd een rol die in dienst stond van herstel en nooit een rol, die ik zo goed kende, die in dienst stond van vluchten, angst, beschadigen en ego.

Het kunst- en vliegwerk nam in de looptijd van herstel af. Ik ben steeds meer losgekomen van mijn oude overtuigingen, van mijn opgebouwde ego, van mijn kunstmatige persoonlijkheid. Ik schets geen virtuele wereld meer; ik ben geland en sta met beide benen op de grond. Ik sta nooit meer boven iemand, maar altijd naast iemand. En als iemand dat wil, zal ik achter hem/haar staan, om hem op te vangen en opnieuw neer te zetten, zoals dat bij mij ook is gebeurd.

Heb je vragen naar aanleiding van deze blog of wil je contact met mij voor hulp aan de verslaafde, of juist met mijn vrouw voor hulp aan de naaste(n); schroom niet om het contactformulier in te vullen. We hebben dan binnen 1 dag contact. www.mudello.nl/contact

Robert Drosterij | www.mudello.nl | interventies | counseling | nazorg voor verslaafden en hun naasten